A story from the field - maart 2023

Terug naar Maragua....

Na lange tijd weer terug in Maragua… Ik ben hier veel geweest, en ook een tijd gewoond, in het begin van Vihda, toen we begonnen met de Aids remmers voor kinderen – nog nergens makkelijk te krijgen, dus we moesten de medicijnen voor volwassenen in kleine stukjes breken, en siropen met milliliter-druppelaars toedienen. Het Maragua van de rode aarde, groene bomen en blauwe lucht… van de bananen en avocado’s op de kleine rommelige marktjes… van de bedrijvigheid van komen en gaan in het overvolle ziekenhuis waar de patienten vanaf ’s ochtends al heel vroeg in de rij staan om de dokter te mogen zien…

Ons Vihda-huis, een kleine basic zuster-woning die we van het ziekenhuis hebben gekregen, is niets veranderd. Een woonkamer voor ordners met alle administratie van Vihda over de jaren heen – gewoon nog in hardcopy, keurig gerangschikt. Twee kleine slaapkamers, een door Victorio creatief in elkaar gezet dompelpomp-mechanisme dat zorgt dat we een warm douche kunnen nemen, en de keuken, het domein van Margaret die het fort bestiert. We ontbijten met tomaten en lokale avocado’s, en vertrekken voor ons eerste rondje door het ziekenhuis.

Er is in de jaren veel veranderd: er is een hele nieuwe vleugel speciaal voor kinderen en (aanstaande) moeders en een professioneel-draaiende ‘CCC’ (comprehensive care center) waar HIV+ patiënten zorg ontvangen inclusief screening voor baarmoederhalskanker (HIV+ vrouwen hebben zes keer meer kans om dit te krijgen van HIV- vrouwen). Ook is er een dermatologie programma speciaal gericht op albinisme dat patiënten helpt met alle lichamelijke en psychische gevolgen, en een ruimte buiten voor destructie van al het ziekenhuis afval – erg belangrijk voor infectie preventie controle. Vihda heeft een belangrijk steentje bijgedragen aan al deze initiatieven en programma’s, en al lopende door het ziekenhuis wordt Dr. Victorio van alle kanten vrolijk begroet, een patiënt komt naar hem toe om hem te bedanken, een kinderarts om een casus met hem te bespreken. In de CCC werkt nog een counselor, Dorcas, die ik nog ken uit de tijd dat ik daar werkte. Ook is het heel erg speciaal om een van de babies uit die tijd te ontmoeten, geboren van een HIV+ moeder en zelf HIV-; deze ‘baby’ is nu uitgegroeid tot een mooie stralende jongedame (time flies!) die in de CCC nu zelf de HIV+ patiënten ondersteunt.

Dr. Victorio en ik praten over wat er allemaal verbeterd is, en ook wat er nog allemaal moet gebeuren om de kwaliteit van gezondheidszorg te verbeteren: kleine dingen zoals zuurstofmeters in de pediatrische afdeling (waar ze wel zuurstof toedienen maar de zuurstofmeter moeten delen met de kraamafdeling; dit kan leiden tot of te weinig of te veel toegediend zuurstof, met alle consequenties van dien), en grotere projecten zoals samen met de county overheid een beter geoutilleerd lab waar diagnoses makkelijker gemaakt kunnen worden. Ook hebben we afgesproken dat ik een workshop ga geven over trauma-therapie aan het ziekenhuispersoneel, omdat veel van hun patiënten niet alleen lichamelijke maar zeker ook veel psychische klachten hebben als gevolg van trauma… Ook zie ik dat (Engelse) kinderboeken en spelletjes heel welkom zullen zijn voor de kinderen in het ziekenhuis, en besluit ik als terug in Nederland hier een collecte voor te gaan doen, en te kijken of ik kinderen in Nederland ook betrokken kan krijgen hiermee!

Hierna rijden we de bush in, naar de familie met de gehandicapte zoon waar Vihda een huis voor aan ‘t bouwen is. We worden hartelijk ontvangen en zien het huis dat bijna klaar is; omdat het groot is spreken we af dat we woonkamer gebruikt zal gaan worden als bibliotheek voor de kinderen in de buurt, met tafels en stoelen en licht op zonne-energie zodat er ’s avonds ook gelezen en gestudeerd kan worden. Als we weggaan krijgen we een grote mand met mango’s mee.

Daarna rijden we door naar een school waar 10 kinderen zitten die door Vihda gesteund worden. Deze kinderen komen stuk voor stuk uit moeilijke gezinssituaties, geïdentificeerd door onze counselor Doris, en krijgen hier niet alleen goed onderwijs, maar ook regelmatig eten en een veilig onderkomen. We praten met hen en de schoolmeester en horen hoe het gaat met de prestaties. Sommigen doen het erg goed en willen arts of piloot worden, anderen zijn erg verlegen… Victorio en ik praten over dit project: er is zoveel nood, hoeveel kinderen willen we ondersteunen? We weten dat sommigen van hen erg (te?) veel meegemaakt hebben in hun jonge leventje, en het niet zeker is of ze hun school wel zullen afmaken, goed terecht zullen komen, jong zwanger raken… Toch is het zo belangrijk om iedereen een kans te kunnen geven, ook als misschien niet ieder van deze kinderen hierna een goede baan zal krijgen. Het laatste woord is hier nog niet over gezegd, en hoeveel kinderen we ondersteunen zal ook afhangen van hoeveel geld er is.

Vervolgens gaan we naar Mihango, waar Vihda een bijzonder indrukwekkend waterproject heeft neergezet. Victorio blijkt nu niet alleen over geneeskunde-kwaliteiten te beschikken, maar heeft zich in zijn enthousiasme ook als ingenieur ontwikkeld, waarin hij wordt ondersteund door de beste water-ingenieurs (en vrienden van Vihda) in Spanje. Druk pratend in het Spaans, de ruimte over de dijk metend, zijn we daar aan het kijken hoe we de waterbuizen over de dijk naar de zuiveringsinstallatie kunnen krijgen. Een paar dagen later krijg ik foto’s van hem waarin een groepje al hard staat te graven in de dijk, en waarin hij in een bootje op het waterreservoir de pijp aan het leggen is.

En dan is de dag alweer voorbij… Vol inspiratie en geraakt door alles en iedereen ga ik weer verder, naar mijn andere projecten. Een bijzonder mooie reminder waarom het werk wat we doen met Vihda zo mooi en belangrijk is, en dat ik me weer met hernieuwd enthousiasme kan storten op Vihda Nederland, brainstormen over alle nieuwe kleine en grotere projecten die we gaan ondersteunen in Kenia, en de de plannen die we hebben met onze groep vrijwilligers voor Vihda Nederland. To be continued!